Από τα πρώτα λίθινα εργαλεία του Πίρρο Νορντ και τους Νεάντερταλ του Μόντε Τσίρτσεο, μέσα από τα νεολιθικά χωριά του Ταβολιέρε, τον Έτσι τον Άνθρωπο των Πάγων, τις νουράγκε της Σαρδηνίας και τις τερραμάρε του Πάδου, ως τη βιλλανόβια αυγή των Ετρούσκων, τους Λατίνους στους λόφους της Ρώμης και την έλευση Φοινίκων και Ελλήνων στις παραμονές της ίδρυσης της πόλης το 753 π.Χ. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις χιλιετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα που διαμόρφωσαν την Ιταλία πριν από τη Ρώμη.
Ομάδες πρώιμων Homo αφήνουν λαξευμένα λίθινα εργαλεία ανάμεσα στα οστά εξαφανισμένων θηρίων στο Πίρρο Νορντ της Απουλίας, το παλαιότερο ίχνος ανθρώπου που έχει βρεθεί στην ιταλική χερσόνησο.
Από τα πρώτα λίθινα εργαλεία του Πίρρο Νορντ και τους Νεάντερταλ του Μόντε Τσίρτσεο, μέσα από τα νεολιθικά χωριά του Ταβολιέρε, τον Έτσι τον Άνθρωπο των Πάγων, τις νουράγκε της Σαρδηνίας και τις τερραμάρε του Πάδου, ως τη βιλλανόβια αυγή των Ετρούσκων, τους Λατίνους στους λόφους της Ρώμης και την έλευση Φοινίκων και Ελλήνων στις παραμονές της ίδρυσης της πόλης το 753 π.Χ. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις χιλιετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα που διαμόρφωσαν την Ιταλία πριν από τη Ρώμη.
Ομάδες πρώιμων Homo αφήνουν λαξευμένα λίθινα εργαλεία ανάμεσα στα οστά εξαφανισμένων θηρίων στο Πίρρο Νορντ της Απουλίας, το παλαιότερο ίχνος ανθρώπου που έχει βρεθεί στην ιταλική χερσόνησο.
Ένα αρχαϊκό ανθρώπινο κρανιακό κέλυφος εναποτίθεται κοντά στο Τσεπράνο του Λάτσιο, ενώ στο Νοταρκίρικο και την Ιζέρνια Λα Πινέτα ομάδες κυνηγών τεμαχίζουν ευθύχαυλους ελέφαντες και βίσωνες.
Κοινότητες Νεάντερταλ περιφέρονται σε όλη την Ιταλία, από το σπήλαιο Γκουαττάρι στο Μόντε Τσίρτσεο ως τα χαλίκια του Σακκοπάστορε στη Ρώμη, αφήνοντας κρανία, εστίες και μουστέρια εργαλεία.
Δύο νεογιλά δόντια από τη Γκρόττα ντελ Καβάλλο στην Απουλία, δημιουργών του ουλουτσιανού πολιτισμού, συγκαταλέγονται στα παλαιότερα λείψανα του Homo sapiens στην Ευρώπη.
Στις πλαγιές του Μόντε Πελλεγκρίνο πάνω από το Παλέρμο, επιγραβέττιοι καλλιτέχνες χαράσσουν στο σπήλαιο της Αντάουρα μια ζωντανή σκηνή ανθρώπινων μορφών, το αριστούργημα της ιταλικής παλαιολιθικής βραχογραφίας.
Νεολιθικοί άποικοι φέρνουν σιτηρά, πρόβατα και εμπίεστη κεραμική διασχίζοντας την Αδριατική, υψώνοντας εκατοντάδες περιχαρακωμένα χωριά στην πεδιάδα του Ταβολιέρε στην Απουλία.
Ένας ταξιδιώτης της Εποχής του Χαλκού πεθαίνει ψηλά στις Άλπεις Ötztal, στα σημερινά σύνορα του Νότιου Τιρόλου· το παγωμένο σώμα, τα εργαλεία και ο χάλκινος πέλεκύς του διασώζονται, καθιστώντας τον την πιο διάσημη προϊστορική μούμια της Ευρώπης.
Σε όλη τη Σαρδηνία, οι κοινότητες αρχίζουν να υψώνουν τις νουράγκε — χιλιάδες κωνικούς πύργους από ξερολιθιά — θεμελιώνοντας τον χαρακτηριστικό νουραγικό πολιτισμό του νησιού.
Στην κεντρική κοιλάδα του Πάδου ακμάζουν τα αναχωματωμένα και περιταφρωμένα χωριά του πολιτισμού των τερραμάρε, ενώ ο απεννινικός πολιτισμός εξαπλώνει την κτηνοτροφική του οικονομία προς τα κάτω, στη χερσόνησο.
Μυκηναϊκή ελληνική κεραμική φτάνει στη Βιβάρα, τα Αιολικά Νησιά και τον Θάψο της Σικελίας, εντάσσοντας την Ιταλία της Εποχής του Χαλκού στα εμπορικά δίκτυα του αιγαιακού κόσμου.
Καθώς ο κόσμος της Εποχής του Χαλκού καταρρέει, το έθιμο της καύσης του πρωτο-βιλλανόβιου πολιτισμού εξαπλώνεται σε όλη την Ιταλία, με τις στάχτες να συγκεντρώνονται σε αμφικωνικές τεφροδόχους κάτω από πεδία θαμμένων αγγείων.
Στην Τοσκάνη, το Λάτσιο και γύρω από τη Μπολόνια, ο βιλλανόβιος πολιτισμός της Εποχής του Σιδήρου συγκεντρώνει πληθυσμούς σε μεγάλα πρωτο-αστικά κέντρα που θα εξελιχθούν στις πόλεις της Ετρουρίας.
Χωριά της Εποχής του Σιδήρου του λατιακού πολιτισμού συγκεντρώνονται στον Παλατίνο και τους γειτονικούς λόφους πάνω από τον Τίβερη, το ανθρώπινο φυτώριο από το οποίο θα μεγάλωνε η πόλη της Ρώμης.
Φοίνικες θαλασσοπόροι ιδρύουν εμπορεία στη Σαρδηνία και τη δυτική Σικελία, ενώ η παράδοση τοποθετεί σε αυτή την εποχή την ίδρυση της Καρχηδόνας — της μελλοντικής αντιπάλου της Ρώμης.
Άποικοι από την Εύβοια ιδρύουν εμπόριο στο νησί της Πιθηκούσσας (Ίσκια), την πρωιμότερη ελληνική αποικία στη Δύση και την πύλη του αλφαβήτου στην Ιταλία.
Η ρωμαϊκή παράδοση τοποθετεί την ίδρυση της πόλης από τον Ρωμύλο στις 21 Απριλίου 753 π.Χ., το συμβολικό κατώφλι όπου η προϊστορική Ιταλία παραχωρεί τη θέση της στην ιστορία της Ρώμης.