Από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και την Εθνική Συνέλευση της Βαϊμάρης μέσα από τις Βερσαλλίες, το Πραξικόπημα του Καπ, τον υπερπληθωρισμό του 1923, το Πραξικόπημα της Μπυραρίας και το Σχέδιο Ντόους, την πολιτιστική λαμπρότητα του Bauhaus και του Μπρεχτ, τη διευθέτηση του Λοκάρνο και την εκλογή του Χίντενμπουργκ, έως το Κραχ της Wall Street, τον αποπληθωρισμό του Μπρύνινγκ, τη ναζιστική ρήξη, το έτος των πέντε εκλογών και τον Εξουσιοδοτικό Νόμο που τερμάτισε την πρώτη δημοκρατία της Γερμανίας. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις δεκαετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα δεκατέσσερων ταραχωδών χρόνων.
Έπειτα από μια εβδομάδα οδομαχιών στο Βερολίνο μεταξύ Σπαρτακιστών κομμουνιστών και κυβερνητικών Freikorps, οι αιχμαλωτισμένοι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας — η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ — δέρνονται και πυροβολούνται στις 15 Ιανουαρίου. Το σώμα της Λούξεμπουργκ ρίχνεται στο κανάλι Landwehr.
Από τη δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και την Εθνική Συνέλευση της Βαϊμάρης μέσα από τις Βερσαλλίες, το Πραξικόπημα του Καπ, τον υπερπληθωρισμό του 1923, το Πραξικόπημα της Μπυραρίας και το Σχέδιο Ντόους, την πολιτιστική λαμπρότητα του Bauhaus και του Μπρεχτ, τη διευθέτηση του Λοκάρνο και την εκλογή του Χίντενμπουργκ, έως το Κραχ της Wall Street, τον αποπληθωρισμό του Μπρύνινγκ, τη ναζιστική ρήξη, το έτος των πέντε εκλογών και τον Εξουσιοδοτικό Νόμο που τερμάτισε την πρώτη δημοκρατία της Γερμανίας. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις δεκαετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα δεκατέσσερων ταραχωδών χρόνων.
Έπειτα από μια εβδομάδα οδομαχιών στο Βερολίνο μεταξύ Σπαρτακιστών κομμουνιστών και κυβερνητικών Freikorps, οι αιχμαλωτισμένοι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας — η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ — δέρνονται και πυροβολούνται στις 15 Ιανουαρίου. Το σώμα της Λούξεμπουργκ ρίχνεται στο κανάλι Landwehr.
Στις 28 Ιουνίου, πέντε χρόνια ακριβώς μετά το Σαράγεβο, ο γερμανός υπουργός εξωτερικών Χέρμαν Μύλερ υπογράφει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών στην Αίθουσα των Κατόπτρων όπου ο Γουλιέλμος Α΄ είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας το 1871. Η Γερμανία χάνει το 13 τοις εκατό της επικράτειάς της και το 10 τοις εκατό του πληθυσμού της, αποδέχεται την «πολεμική ενοχή» του Άρθρου 231 και της παρουσιάζεται λογαριασμός αποζημιώσεων που θα οριστεί αργότερα.
Συνεδριάζοντας στο Εθνικό Θέατρο της Βαϊμάρης — επιλεγμένο για τη σύνδεσή του με τον Γκαίτε και τον Σίλλερ, μακριά από το επαναστατικό Βερολίνο — η Εθνική Συνέλευση υπό τον νομικό Χούγκο Πρόις υιοθετεί σύνταγμα. Η Γερμανία γίνεται ομοσπονδιακή κοινοβουλευτική δημοκρατία με αναλογική εκπροσώπηση, καθολική ψηφοφορία για άνδρες και γυναίκες, και ένα άρθρο εκτάκτων εξουσιών — το Άρθρο 48 — που θα αποδειχθεί μοιραίο.
Στις 13 Μαρτίου, στασιαστές Freikorps υπό τον Βόλφγκανγκ Καπ και τον Στρατηγό Βάλτερ φον Λύτβιτς βαδίζουν προς το Βερολίνο. Ο στρατός αρνείται να υπερασπίσει τη Δημοκρατία — ο Στρατηγός Χανς φον Σέεκτ διακηρύσσει «Reichswehr δεν πυροβολεί Reichswehr» — αλλά τα συνδικάτα κηρύσσουν γενική απεργία που παραλύει τη χώρα μέσα σε ώρες. Το πραξικόπημα καταρρέει σε τέσσερις ημέρες.
Στις 16 Απριλίου, στο περιθώριο του Συνεδρίου της Γένουας, ο υπουργός εξωτερικών Βάλτερ Ράτενάου υπογράφει τη Συνθήκη του Ραπάλλο με τη Σοβιετική Ρωσία: οι δύο παρίες της Ευρώπης αποκαθιστούν σχέσεις, παραιτούνται από αποζημιώσεις και ανοίγουν τον δρόμο για μυστική γερμανική στρατιωτική συνεργασία σε ρωσικό έδαφος. Δύο μήνες αργότερα, στις 24 Ιουνίου, ο Ράτενάου δολοφονείται από ακροδεξιούς δολοφόνους στο Βερολίνο.
Όταν η Γερμανία αθετεί τις αποζημιώσεις, γαλλικά και βελγικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη βιομηχανική λεκάνη του Ρουρ τον Ιανουάριο. Η κυβέρνηση καλεί σε παθητική αντίσταση και τυπώνει χρήμα για να πληρώνει απεργούς εργάτες· το αποτέλεσμα είναι ο πιο θεαματικός υπερπληθωρισμός στην ιστορία. Έως τον Νοέμβριο, ένα δολάριο κοστίζει 4,2 τρισεκατομμύρια μάρκα.
Στις 8-9 Νοεμβρίου, ένας τριάντα τεσσάρων ετών αυστριακός ταραχοποιός ονόματι Άντολφ Χίτλερ προσπαθεί να εξαπολύσει «πορεία προς το Βερολίνο» από μια μπυραρία του Μονάχου. Οι Εθνικοσοσιαλιστές διασκορπίζονται από δεκαέξι πυροβολισμούς της βαυαρικής αστυνομίας στο Feldherrnhalle. Ο Χίτλερ φεύγει, συλλαμβάνεται δύο μέρες αργότερα και καταδικάζεται σε πέντε χρόνια φυλάκισης.
Διεθνής επιτροπή υπό τον αμερικανό τραπεζίτη Τσαρλς Τζι Ντόους αναδιαρθρώνει τις γερμανικές αποζημιώσεις σε κλιμακούμενη βάση συνδεδεμένη με την οικονομική ικανότητα και εγγυάται δάνειο σταθεροποίησης 800 εκατομμυρίων χρυσών μάρκων. Αμερικανικό κεφάλαιο αρχίζει να ρέει στη Γερμανία· έως το 1928 το Reich είναι ξανά η μεγαλύτερη βιομηχανική οικονομία στην Ευρώπη.
Τον Απρίλιο, ο εβδομηνταεπτά ετών Στρατάρχης Πάουλ φον Χίντενμπουργκ εκλέγεται Reichspräsident μετά τον θάνατο του Έμπερτ. Τον Οκτώβριο, ο υπουργός εξωτερικών Γκούσταβ Στρέζεμαν υπογράφει τις Συνθήκες του Λοκάρνο: η Γερμανία εγγυάται εθελοντικά το δυτικό της σύνορο με τη Γαλλία και το Βέλγιο. Ο Αριστείδης Μπριάν και ο Στρέζεμαν μοιράζονται το Νόμπελ Ειρήνης τον επόμενο χρόνο.
Η Μητρόπολη του Φριτς Λανγκ έχει πρεμιέρα στο Βερολίνο· το Bauhaus μετακομίζει σε νέο σχεδιασμένο από τον Γκρόπιους κάμπους στο Ντεσσάου· ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο Κουρτ Βάιλ ανεβάζουν την Όπερα της Πεντάρας τον επόμενο χρόνο. Ο Τόμας Μαν, ο Στέφαν Τσβάιχ, ο Χάινριχ Μαν, ο Άλφρεντ Ντέμπλιν, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο Τέοντορ Αντόρνο, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, η Μαρλέν Ντίτριχ — η σύντομη άνθηση της Βαϊμάρης ξαναφτιάχνει τη σύγχρονη κουλτούρα.
Στις 3 Οκτωβρίου, ο Γκούσταβ Στρέζεμαν πεθαίνει από εγκεφαλικό στα πενηνταένα. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 24 Οκτωβρίου — Μαύρη Πέμπτη — η Wall Street καταρρέει. Αμερικανικές τράπεζες απαιτούν τα βραχυπρόθεσμα δάνειά τους πίσω· η γερμανική οικονομία μπαίνει σε ελεύθερη πτώση. Έως το τέλος του 1932, η γερμανική βιομηχανική παραγωγή έχει υποδιπλασιαστεί και έξι εκατομμύρια Γερμανοί είναι άνεργοι.
Στις 30 Μαρτίου, η κυβέρνηση Μύλερ υπό το SPD πέφτει πάνω σε εισφορές ασφάλισης ανεργίας — η τελευταία κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος Χίντενμπουργκ διορίζει τον Χάινριχ Μπρύνινγκ του Κέντρου ως καγκελάριο, κυβερνώντας με διάταγμα έκτακτης ανάγκης. Στις εκλογές του Reichstag τον Σεπτέμβριο οι Ναζί εκρήγνυνται από 12 σε 107 έδρες· το KPD επίσης κερδίζει. Το δημοκρατικό κέντρο έχει συντριβεί.
Τον Απρίλιο, ο Χίντενμπουργκ νικά τον Χίτλερ για επανεκλογή στην προεδρία. Στις εκλογές του Reichstag τον Ιούλιο, το NSDAP κερδίζει 230 έδρες και 37 τοις εκατό της ψήφου — το μεγαλύτερο κόμμα στη γερμανική ιστορία ως τότε. Τον Νοέμβριο οι Ναζί χάνουν 34 έδρες· το κύμα τους έχει κορυφωθεί. Αλλά τότε οι σύμβουλοι του Χίντενμπουργκ είναι πεπεισμένοι ότι ο Χίτλερ πρέπει να μπει στην κυβέρνηση για να τον ελέγξουν.
Στις 30 Ιανουαρίου, μετά από εβδομάδες σκευωριών του Πάπεν, του αγροτικού μεγιστάνα Όσκαρ φον Χίντενμπουργκ και του τραπεζίτη Κουρτ φον Σρέντερ, ο ογδονταπεντάχρονος Reichspräsident Χίντενμπουργκ υπογράφει τον διορισμό του Άντολφ Χίτλερ ως Καγκελάριου του Reich. Το υπουργικό συμβούλιο περιέχει μόνο τρεις Ναζί. Έως το καλοκαίρι θα είναι το μοναδικό κόμμα στη Γερμανία.
Τη νύχτα της 27ης Φεβρουαρίου, το κτίριο του Reichstag καίγεται. Ένας νεαρός Ολλανδός Κομμουνιστής, ο Μαρίνους φαν ντερ Λούμπε, βρίσκεται μέσα. Το επόμενο πρωί ο Χίντενμπουργκ υπογράφει το Διάταγμα Πυρκαγιάς του Reichstag, αναστέλλοντας τις ατομικές ελευθερίες υπό το Άρθρο 48. Στις 23 Μαρτίου, με τους Κομμουνιστές βουλευτές συλληφθέντες και τους Σοσιαλδημοκράτες υπό πίεση, το Reichstag ψηφίζει τον Εξουσιοδοτικό Νόμο — 441 προς 94 — παραχωρώντας στον Χίτλερ τέσσερα χρόνια δικτατορικών εξουσιών. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης έχει τελειώσει.