Από το Συνέδριο του Πότσνταμ και τις τέσσερις ζώνες κατοχής μέσα από τον Αποκλεισμό του Βερολίνου και την ίδρυση δύο γερμανικών κρατών, την εξέγερση του 1953 και την κατασκευή του Τείχους, τη Συνθήκη του Ηλυσίου και την Ostpolitik του Μπραντ, το Γερμανικό Φθινόπωρο και τον Χέλμουτ Κολ, την πτώση του Τείχους και την επανένωση, τη μεταφορά της πρωτεύουσας πίσω στο Βερολίνο και την εισαγωγή του ευρώ, τα χρόνια Μέρκελ και το προσφυγικό καλοκαίρι, έως το Zeitenwende μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις δεκαετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα της μεταπολεμικής Γερμανίας.
Από τις 17 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, ο Στάλιν, ο Τρούμαν και ο Τσώρτσιλ — που αντικαθίσταται στη μέση της διάσκεψης από τον Άτλι — συναντώνται στο Παλάτι Cecilienhof έξω από το Βερολίνο. Διαιρούν τη Γερμανία σε τέσσερις ζώνες κατοχής, μεταφέρουν τα πολωνικά σύνορα δυτικά στη γραμμή Όντερ-Νάισε και εξουσιοδοτούν την εκδίωξη εθνικών Γερμανών από την Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία και την Ουγγαρία.
Από το Συνέδριο του Πότσνταμ και τις τέσσερις ζώνες κατοχής μέσα από τον Αποκλεισμό του Βερολίνου και την ίδρυση δύο γερμανικών κρατών, την εξέγερση του 1953 και την κατασκευή του Τείχους, τη Συνθήκη του Ηλυσίου και την Ostpolitik του Μπραντ, το Γερμανικό Φθινόπωρο και τον Χέλμουτ Κολ, την πτώση του Τείχους και την επανένωση, τη μεταφορά της πρωτεύουσας πίσω στο Βερολίνο και την εισαγωγή του ευρώ, τα χρόνια Μέρκελ και το προσφυγικό καλοκαίρι, έως το Zeitenwende μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Μετακινηθείτε ανάμεσα στις δεκαετίες για να διαβάσετε τα γεγονότα της μεταπολεμικής Γερμανίας.
Από τις 17 Ιουλίου έως τις 2 Αυγούστου, ο Στάλιν, ο Τρούμαν και ο Τσώρτσιλ — που αντικαθίσταται στη μέση της διάσκεψης από τον Άτλι — συναντώνται στο Παλάτι Cecilienhof έξω από το Βερολίνο. Διαιρούν τη Γερμανία σε τέσσερις ζώνες κατοχής, μεταφέρουν τα πολωνικά σύνορα δυτικά στη γραμμή Όντερ-Νάισε και εξουσιοδοτούν την εκδίωξη εθνικών Γερμανών από την Τσεχοσλοβακία, την Πολωνία και την Ουγγαρία.
Στις 20 Ιουνίου οι δυτικές ζώνες εισάγουν το γερμανικό μάρκο, αντικαθιστώντας το αμελητέας αξίας Reichsmark· τρεις μέρες αργότερα οι Σοβιετικοί αποκλείουν το Δυτικό Βερολίνο. Για 462 ημέρες, μέχρι τις 12 Μαΐου 1949, αμερικανικά και βρετανικά αεροπλάνα μεταφέρουν 2,3 εκατομμύρια τόνους τροφίμων, άνθρακα και προμηθειών. Ο αποκλεισμός είναι σοβιετική ήττα.
Στις 23 Μαΐου εκδίδεται ο Θεμελιώδης Νόμος (Grundgesetz)· η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας συγκροτείται στη Βόννη, με τον Κόνραντ Αντενάουερ του CDU ως πρώτο καγκελάριο. Στις 7 Οκτωβρίου, ως απάντηση, η σοβιετική ζώνη αναδιοργανώνεται σε Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, με το SED του Βάλτερ Ούλμπριχτ στην εξουσία. Η Γερμανία είναι διαιρεμένη.
Στις 16 Ιουνίου εργάτες οικοδομών στη Stalinallee απεργούν κατά αυξήσεων στα όρια εργασίας· την επόμενη μέρα ένα εκατομμύριο Ανατολικογερμανοί σε 700 πόλεις συμμετέχουν. Σοβιετικά άρματα μάχης Τ-34 συντρίβουν τους διαδηλωτές στο Βερολίνο και αλλού· τουλάχιστον 55 σκοτώνονται. Η πρώτη λαϊκή εξέγερση στο σοβιετικό μπλοκ αποτυγχάνει — αλλά σηματοδοτεί τη χρόνια κρίση νομιμοποίησης της ΛΔΓ.
Στις 5 Μαΐου οι Συνθήκες των Παρισίων αποκαθιστούν τη δυτικογερμανική κυριαρχία· στις 9 Μαΐου η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία εντάσσεται στο ΝΑΤΟ και συγκροτείται η Bundeswehr. Πέντε μέρες αργότερα υπογράφεται το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, με την Volksarmee της Ανατολικής Γερμανίας να γίνεται δεκτή το 1956. Τα δύο γερμανικά κράτη είναι οπλισμένα το ένα κατά του άλλου υπό τις αντίστοιχες υπερδυναμικές συμμαχίες τους.
Τις πρώτες ώρες της 13ης Αυγούστου, ανατολικογερμανικά στρατεύματα και αστυνομία αρχίζουν να σφραγίζουν το όριο μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου με συρματόπλεγμα· το τσιμεντένιο τείχος ακολουθεί τις επόμενες ημέρες. Το «Αντιφασιστικό Προστατευτικό Ανάχωμα» χτίζεται στην πραγματικότητα για να σταματήσει την αιμορραγία των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση — 2.000 την ημέρα τις προηγούμενες εβδομάδες.
Στις 22 Ιανουαρίου, ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο Σαρλ ντε Γκωλ υπογράφουν τη Συνθήκη του Ηλυσίου στο Παρίσι, επισημοποιώντας τη γαλλογερμανική συμφιλίωση. Η κληρονομική εχθρότητα τριών πολέμων σε εβδομηνταπέντε χρόνια γίνεται μια εταιρική σχέση που θα οδηγεί την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση για τον επόμενο μισό αιώνα.
Όλο τον χρόνο, φοιτητές υπό τον Ρούντι Ντούτσκε καταλαμβάνουν δυτικογερμανικά πανεπιστήμια, διαμαρτυρόμενοι για το Βιετνάμ, τους νόμους έκτακτης ανάγκης, τον τύπο Springer και — πάνω από όλα — τις αδιάκοπες ναζιστικές καριέρες των καθηγητών τους και των γονιών τους. Η πρώτη γενιά γεννημένη μετά το 1945 απαιτεί λογαριασμό από την πρώτη γενιά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
Στις 7 Δεκεμβρίου, ο Καγκελάριος Βίλλυ Μπραντ — Σοσιαλδημοκράτης, αντιναζιστής εξόριστος, δήμαρχος του Δυτικού Βερολίνου κατά την κατασκευή του Τείχους — πέφτει στα γόνατα ενώπιον του μνημείου της Εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας. Το Der Kniefall von Warschau γίνεται η πιο ισχυρή χειρονομία μεταπολεμικής γερμανικής συμφιλίωσης με την ανατολική Ευρώπη.
Τον Σεπτέμβριο ο Κόκκινος Στρατός απαγάγει τον βιομήχανο Χανς-Μάρτιν Σλάιερ· τον Οκτώβριο Παλαιστίνιοι συμπαθούντες αεροπειρατούν αεροπλάνο της Lufthansa στο Μογκαντίσου. Αφού κομάντος απελευθερώνουν τους ομήρους, οι ηγέτες του RAF στη φυλακή Στάμμχαϊμ αυτοκτονούν· ο Σλάιερ δολοφονείται. Η κρίση δοκιμάζει στα όριά της τη δημοκρατία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
Το βράδυ της 9ης Νοεμβρίου, ο εκπρόσωπος του Πολιτικού Γραφείου Γκύντερ Σαμπόφσκι παρερμηνεύει σημείωμα συνέντευξης Τύπου και ανακοινώνει — λανθασμένα — ότι οι Ανατολικογερμανοί μπορούν τώρα να ταξιδεύουν ελεύθερα «από αυτή τη στιγμή, χωρίς καθυστέρηση». Μέσα σε ώρες, πλήθη συγκεντρώνονται στη διάβαση Bornholmer Strasse· οι φύλακες, χωρίς διαταγές, ανοίγουν τα φράγματα. Το Τείχος του Βερολίνου έχει πέσει.
Στις 3 Οκτωβρίου, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας προσχωρεί στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία βάσει του Άρθρου 23 του Θεμελιώδους Νόμου. Σαράντα πέντε χρόνια διαίρεσης τελειώνουν. Η Συνθήκη Δύο-συν-Τέσσερα (12 Σεπτεμβρίου) ρυθμίζει τις εξωτερικές πτυχές: μια ενωμένη Γερμανία εντός του ΝΑΤΟ, αποδεχόμενη μόνιμα ανατολικά σύνορα, με πλήρη κυριαρχία αποκατεστημένη μετά την απόσυρση των τελευταίων σοβιετικών στρατευμάτων το 1994.
Στις 20 Ιουνίου, μετά από περίφημη συζήτηση, το Bundestag ψηφίζει 338-320 να μεταφερθεί η έδρα της κυβέρνησης από τη Βόννη πίσω στο Βερολίνο. Η Δημοκρατία του Βερολίνου — διακριτή στην αίσθηση από τη Δημοκρατία της Βόννης της Ομοσπονδιακής εποχής — διαμορφώνεται σταδιακά την επόμενη δεκαετία καθώς τα ομοσπονδιακά υπουργεία, το κοινοβούλιο και η καγκελαρία μετακινούνται προς τα ανατολικά.
Στις 24 Μαρτίου, γερμανικά Tornado συμμετέχουν σε αεροπορικά πλήγματα του ΝΑΤΟ κατά της Σερβίας — η πρώτη πολεμική ενέργεια γερμανικών στρατευμάτων από το 1945. Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ, πρώην ριζοσπάστης του '68 και Πράσινος πασιφιστής, δικαιολογεί την επέμβαση με το επιχείρημα «Ποτέ ξανά Άουσβιτς» κατά της εθνικής εκκαθάρισης στο Κόσοβο.
Την 1η Ιανουαρίου, μετά από έναν χρόνο διπλής κυκλοφορίας, τα ευρώ χαρτονομίσματα και κέρματα αντικαθιστούν το γερμανικό μάρκο ως νόμιμο χρήμα. Το νόμισμα που είχε συμβολίσει το Wirtschaftswunder υποχωρεί σε ένα ευρωπαϊκό νόμισμα που διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φραγκφούρτη — ένας γερμανικός θεσμός που διοικεί ένα ηπειρωτικό νόμισμα.
Στις 22 Νοεμβρίου, μετά από ασαφείς εκλογές, η Άνγκελα Μέρκελ — κόρη ανατολικογερμανού πάστορα, φυσικός, Χριστιανοδημοκράτισσα — εκλέγεται καγκελάριος σε μεγάλο συνασπισμό με το SPD. Γίνεται η πρώτη γυναίκα, η πρώτη Ανατολικογερμανίδα και η πρώτη επιστήμονας που κατέχει το αξίωμα. Θα το κρατήσει για δεκαέξι χρόνια.
Όλο το καλοκαίρι του 2015, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τη Συρία, το Αφγανιστάν και το Ιράκ κινούνται προς τη βαλκανική διαδρομή προς τη Γερμανία. Στις 31 Αυγούστου, η Μέρκελ λέει σε συνέντευξη Τύπου: «Wir schaffen das» — μπορούμε να το διαχειριστούμε. Έως το τέλος του έτους η χώρα έχει δεχτεί περίπου 890.000 αιτούντες άσυλο, την μεγαλύτερη ετήσια αποδοχή στη γερμανική ιστορία.
Στις 27 Φεβρουαρίου, τρεις ημέρες μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο Καγκελάριος Όλαφ Σολτς λέει στο Bundestag ότι η χώρα αντιμετωπίζει ένα Zeitenwende — «μια στροφή της εποχής». Ανακοινώνει ειδικό ταμείο 100 δισεκατομμυρίων ευρώ για τον επανεξοπλισμό της Bundeswehr, δέσμευση για μόνιμες αμυντικές δαπάνες ΝΑΤΟ πάνω από δύο τοις εκατό του ΑΕΠ και την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία.