Από τη στέψη του Καρλομάγνου στον Άγιο Πέτρο τα Χριστούγεννα του 800 μέσα από την Ωτωνική δυναστεία, τη Διαμάχη των Επενδύσεων και την Κανόσσα, τον Μπαρμπαρόσσα και τον Φρειδερίκο Β΄, το Χρυσόβουλλο και την άνοδο των Αψβούργων, τη Μεταρρύθμιση του Λουθήρου και τον Τριακονταετή Πόλεμο, την απελευθέρωση της Βιέννης, την άνοδο της Πρωσίας και τον φωτισμένο απολυταρχισμό της Μαρίας Θηρεσίας και του Ιωσήφ Β΄, έως τη διάλυση της Αυτοκρατορίας από τον Φραγκίσκο Β΄ το 1806. Μετακινηθείτε ανάμεσα στους αιώνες για να διαβάσετε τα γεγονότα του χιλιόχρονου Reich των ηγεμόνων, των ιεραρχών και των ελεύθερων πόλεων.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, ο Πάπας Λέων Γ΄ στέφει αυτοκράτορα τον Καρλομάγνο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η Καρολίγγεια αυτοκρατορία που συγκρότησε — Φραγκία, Σαξονία, λομβαρδική Ιταλία, Ισπανικό Σύνορο, Βαυαρία — γίνεται η πρώτη μεσαιωνική αναγέννηση Ρωμαίου αυτοκράτορα στη Δύση.
Από τη στέψη του Καρλομάγνου στον Άγιο Πέτρο τα Χριστούγεννα του 800 μέσα από την Ωτωνική δυναστεία, τη Διαμάχη των Επενδύσεων και την Κανόσσα, τον Μπαρμπαρόσσα και τον Φρειδερίκο Β΄, το Χρυσόβουλλο και την άνοδο των Αψβούργων, τη Μεταρρύθμιση του Λουθήρου και τον Τριακονταετή Πόλεμο, την απελευθέρωση της Βιέννης, την άνοδο της Πρωσίας και τον φωτισμένο απολυταρχισμό της Μαρίας Θηρεσίας και του Ιωσήφ Β΄, έως τη διάλυση της Αυτοκρατορίας από τον Φραγκίσκο Β΄ το 1806. Μετακινηθείτε ανάμεσα στους αιώνες για να διαβάσετε τα γεγονότα του χιλιόχρονου Reich των ηγεμόνων, των ιεραρχών και των ελεύθερων πόλεων.
Την ημέρα των Χριστουγέννων, ο Πάπας Λέων Γ΄ στέφει αυτοκράτορα τον Καρλομάγνο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η Καρολίγγεια αυτοκρατορία που συγκρότησε — Φραγκία, Σαξονία, λομβαρδική Ιταλία, Ισπανικό Σύνορο, Βαυαρία — γίνεται η πρώτη μεσαιωνική αναγέννηση Ρωμαίου αυτοκράτορα στη Δύση.
Οι τρεις επιζώντες εγγονοί του Καρλομάγνου — ο Λοθάριος, ο Λουδοβίκος ο Γερμανός και ο Κάρολος ο Φαλακρός — διαιρούν την αυτοκρατορία του. Ο Λουδοβίκος παίρνει την Ανατολική Φραγκία, τα γερμανόφωνα εδάφη ανατολικά του Ρήνου· γεννιέται ο πολιτικός χάρτης της μεσαιωνικής Γερμανίας.
Με τον θάνατο του τελευταίου Καρολίγγειου βασιλιά της Ανατολικής Φραγκίας, του Λουδοβίκου του Παιδιού, οι γερμανοί δούκες των φύλων — Σάξονες, Φραγκόνες, Βαυαροί, Σουηβοί, Λοτριγγοί — εκλέγουν τον Κονράδο της Φραγκονίας βασιλιά. Ο γερμανικός θρόνος γίνεται αιρετός.
Έξω από το Άουγκσμπουργκ, ο Όθων ο Μέγας καταστρέφει μεγάλο ουγγρικό στρατό που είχε ρημάξει τη Βαυαρία επί μισόν αιώνα. Οι ουγγρικές επιδρομές στη δυτική Ευρώπη τερματίζονται οριστικά· οι επιζώντες εγκαθίστανται στη λεκάνη των Καρπαθίων και, μέσα σε μία γενιά, αποδέχονται τον χριστιανισμό.
Στον Άγιο Πέτρο, ο Πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ θέτει το αυτοκρατορικό στέμμα στο κεφάλι του Όθωνα. Ο καρολίγγειος τίτλος, κενός στη Δύση εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια, αναβιώνει ως μόνιμο αξίωμα συνδεδεμένο με τη γερμανική βασιλεία. Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γεννιέται.
Με την εκλιπούσα ωτωνική γραμμή, οι ηγεμόνες εκλέγουν τον Κονράδο της Φραγκονίας, δισέγγονο του Όθωνα του Μεγάλου μέσω της θηλυκής γραμμής. Η Σαλική δυναστεία που ιδρύει θα κυβερνήσει την Αυτοκρατορία για έναν αιώνα — και θα συγκρουστεί κατά μέτωπο με τον μεταρρυθμιστικό παπισμό.
Αφορισμένος από τον Πάπα Γρηγόριο Ζ΄ για διεκδίκηση του δικαιώματος επένδυσης επισκόπων, ο γερμανός βασιλιάς Ερρίκος Δ΄ διασχίζει τις Άλπεις μέσα στον χειμώνα και στέκεται για τρεις μέρες ξυπόλητος στο χιόνι έξω από το κάστρο της Κανόσσα, ζητώντας άφεση. Ο Γρηγόριος του την παρέχει — αλλά η πολιτική ζημιά έχει γίνει.
Έπειτα από σχεδόν πενήντα χρόνια πολέμου, αντιπαπών και αντίπαλων βασιλέων, ο Ερρίκος Ε΄ και ο Πάπας Καλλίστος Β΄ υπογράφουν το Σύμφωνο του Βορμς. Ο αυτοκράτορας παραιτείται από την επένδυση με δαχτυλίδι και ράβδο· ο πάπας παραχωρεί ότι οι επίσκοποι στη Γερμανία εκλέγονται ακόμη παρουσία του αυτοκράτορα και μπορούν να λαμβάνουν τα κοσμικά τους σύμβολα από αυτόν.
Ο Χοεντσταούφεν Φρειδερίκος — ανιψιός του προηγούμενου αυτοκράτορα Κονράδου Γ΄, αλλά και συγγενής μέσω της μητέρας του με την αντίπαλη δυναστεία των Welf — εκλέγεται στη Φρανκφούρτη. Θα περάσει τριάντα οχτώ χρόνια προσπαθώντας να κάνει την αυτοκρατορική ιδέα και πάλι πραγματικότητα στην Ιταλία και τη Γερμανία.
Ο Χοεντσταούφεν Φρειδερίκος Β΄ — βασιλιάς της Σικελίας, κηδεμονευόμενος του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, με άπταιστα αραβικά και προστάτης της αριστοτελικής φιλοσοφίας — στέφεται αυτοκράτορας στη Ρώμη. Οι σύγχρονοι τον αποκαλούσαν stupor mundi, το θαύμα του κόσμου.
Μετά τον θάνατο του Κονράδου Δ΄, δύο ξένοι υποψήφιοι — ο Γουλιέλμος της Ολλανδίας, ο Ριχάρδος της Κορνουάλης, ο Αλφόνσος της Καστίλης — διεκδικούν τον αυτοκρατορικό τίτλο χωρίς πραγματική εξουσία. Επί δύο δεκαετίες δεν υπάρχει αναγνωρισμένος αυτοκράτορας στη Γερμανία. Οι ηγεμονικές συνομοσπονδίες και οι ενώσεις πόλεων καλύπτουν το κενό.
Οι εκλέκτορες επιλέγουν τον Ροδόλφο, κόμη των Αψβούργων στον άνω Ρήνο, για να τερματίσουν τη Μεσοβασιλεία. Ποτέ δεν μπαίνει στον κόπο να ταξιδέψει στη Ρώμη για αυτοκρατορική στέψη, αλλά κερδίζει την Αυστρία από τον Οττοκάρ της Βοημίας στο Μάρχφελντ το 1278 — και έτσι φυτεύει την οικογένειά του στη λεκάνη του Δουνάβεως όπου θα κυβερνά για έξι και μισό αιώνες.
Στη Νυρεμβέργη και στη Μετς, ο Λουξεμβούργιος αυτοκράτορας Κάρολος Δ΄ εκδίδει το Χρυσόβουλλο — τον αυτοκρατορικό νόμο που καθορίζει τους επτά Εκλέκτορες που μόνοι μπορούν να επιλέγουν γερμανό βασιλιά και κλειδώνει τη διαδικασία των αυτοκρατορικών εκλογών για τα επόμενα 450 χρόνια.
Στη Σύνοδο της Κωνσταντίας που συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Σιγισμούνδος για να θεραπεύσει το Δυτικό Σχίσμα, ο Βοημός μεταρρυθμιστής Ιωάννης Ους — στον οποίο υποσχέθηκε αυτοκρατορική ασφαλή διέλευση — καταδικάζεται για αίρεση και καίγεται στην πυρά. Οι Πόλεμοι των Ουσιτών που ακολουθούν συγκλονίζουν την Αυτοκρατορία επί δύο δεκαετίες.
Με τον θάνατο του Λουξεμβούργιου αυτοκράτορα Σιγισμούνδου, ο γαμπρός του Αλβέρτος των Αψβούργων εκλέγεται βασιλιάς. Εκτός από μία σύντομη ενδιάμεση Wittelsbach περίοδο το 1742-45, το αυτοκρατορικό στέμμα θα παραμείνει στα χέρια των Αψβούργων για το υπόλοιπο της ύπαρξης της Αυτοκρατορίας.
Στη Δίαιτα του Βορμς το 1495, ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄ και τα αυτοκρατορικά τάγματα εγκαινιάζουν τη Reichsreform — θεσπίζοντας μια αιώνια δημόσια ειρήνη (Ewiger Landfriede), ένα αυτοκρατορικό ανώτατο δικαστήριο (Reichskammergericht) και έναν κοινό αυτοκρατορικό φόρο. Η Αυτοκρατορία αποκτά την πρώτη πρώιμη νεωτερική διοικητική της αρχιτεκτονική.
Την παραμονή των Αγίων Πάντων, ο Αυγουστινιανός μοναχός Μάρτιν Λούθηρος — καθηγητής στο νέο πανεπιστήμιο της Wittenberg στην εκλεκτορική Σαξονία — κυκλοφορεί ενενήντα πέντε λατινικές προτάσεις κατά της πώλησης συγχωροχαρτίων. Το φυλλάδιο, μεταφρασμένο και ανατυπωμένο σε όλη τη Γερμανία μέσα σε μήνες, πυροδοτεί τη Μεταρρύθμιση.
Στη Δίαιτα του Βορμς, ο εικοσιενός ετών αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄ απαιτεί από τον Λούθηρο να αποκηρύξει τα βιβλία του. Ο Λούθηρος αρνείται: «Εδώ στέκομαι, δεν μπορώ αλλιώς». Ο Κάρολος τον θέτει υπό την αυτοκρατορική απαγόρευση με το Διάταγμα του Βορμς, αλλά ο Εκλέκτορας Φρειδερίκος ο Σοφός τον απομακρύνει κρυφά στο Wartburg.
Μετά την ήττα του Καρόλου Ε΄ στον δεύτερο γύρο του Σμαλκαλδικού Πολέμου, ο αδελφός του Φερδινάνδος διαπραγματεύεται την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ με τα αυτοκρατορικά τάγματα. Η συνθήκη κατοχυρώνει την αρχή cuius regio, eius religio: κάθε ηγεμόνας αποφασίζει αν η επικράτειά του θα είναι καθολική ή λουθηρανική.
Στις 23 Μαΐου, βοημοί προτεστάντες ευγενείς ρίχνουν δύο καθολικούς αντιβασιλείς και τον γραμματέα τους από παράθυρο του Κάστρου Hradschin στην Πράγα. Επιβιώνουν — σώθηκαν, είπαν οι Ιησουίτες, από τη μεσιτεία της Παρθένου· από τον σωρό κοπριάς όπου έπεσαν, είπαν οι προτεστάντες. Μέσα σε μήνες η εξέγερση έχει γίνει ο Τριακονταετής Πόλεμος.
Έπειτα από πέντε χρόνια διαπραγματεύσεων στο Μύνστερ και το Όσναμπρουκ, η Ειρήνη της Βεστφαλίας τερματίζει τον Τριακονταετή Πόλεμο. Οι γερμανοί εδαφικοί ηγεμόνες αναγνωρίζονται ως ουσιαστικά κυρίαρχοι· η Γαλλία αποκτά την Αλσατία, η Σουηδία παίρνει την Πομερανία, οι Ολλανδοί και οι Ελβετοί επιβεβαιώνονται ως ανεξάρτητοι και ο Καλβινισμός γίνεται δεκτός μαζί με τον Λουθηρανισμό και τον Καθολικισμό.
Στις 12 Σεπτεμβρίου, ο αυτοκρατορικός στρατός αρωγής υπό τον Κάρολο Ε΄ της Λωρραίνης και τον Πολωνό βασιλιά Γιαν Σομπιέσκι σαρώνει από το Κάλενμπεργκ και σπάει την οθωμανική πολιορκία της Βιέννης. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια οι Αψβούργοι θα ξανακερδίσουν την Ουγγαρία· το κέντρο βαρύτητάς τους μετατοπίζεται αποφασιστικά στον Δούναβη.
Στο Κένιγκσμπεργκ, με αυτοκρατορική άδεια, ο εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου στέφει εαυτόν Βασιλέα εν Πρωσία (Φρειδερίκος Α΄). Ένας Χοεντσόλλερν βασιλικός τίτλος εκτός της Αυτοκρατορίας δίνει στο βρανδεμβουργικό-πρωσικό κράτος ισότιμη θέση με τους Αυστριακούς Αψβούργους στο ευρωπαϊκό πρωτόκολλο.
Με τον θάνατο του Καρόλου ΣΤ΄, η κόρη του Μαρία Θηρεσία κληρονομεί τα αψβουργικά εδάφη με την Πραγματική Κύρωση· τον ίδιο χρόνο ο Φρειδερίκος Β΄ διαδέχεται τον πατέρα του στην Πρωσία. Μέσα σε μήνες, ο Φρειδερίκος εισβάλλει στη Σιλεσία. Ο Πόλεμος της Αυστριακής Διαδοχής (1740-48) και κατόπιν ο Επταετής Πόλεμος (1756-63) μεταμορφώνουν την Πρωσία σε μεγάλη δύναμη εις βάρος της Αυστρίας.
Ο νέος αυτοκράτορας Ιωσήφ Β΄, γιος της Μαρίας Θηρεσίας, εκδίδει το Διάταγμα Ανεξιθρησκίας, παραχωρώντας ελευθερία λατρείας σε Λουθηρανούς, Καλβινιστές και Ορθόδοξους Χριστιανούς σε όλα τα αψβουργικά εδάφη· τον επόμενο χρόνο καταργεί τη δουλοπαροικία και διαλύει τα στοχαστικά μοναχικά τάγματα. Η εποχή του Διαφωτισμού φτάνει στον αυτοκρατορικό θρόνο.
Υπό ναπολεόντεια πίεση μετά την Ειρήνη του Lunéville (1801), η Reichsdeputationshauptschluss της Αυτοκρατορικής Δίαιτας καταργεί σχεδόν όλα τα εκκλησιαστικά κράτη και τις ελεύθερες αυτοκρατορικές πόλεις της Αυτοκρατορίας. Περίπου 112 επικράτειες εξαφανίζονται από τον χάρτη· τα επιζώντα κοσμικά κράτη, πάνω από όλα η Βαυαρία, η Βάδη και η Βυρτεμβέργη, διευρύνονται τεράστια.
Στις 6 Αυγούστου, μετά τη νίκη του Ναπολέοντα στο Άουστερλιτς και τον σχηματισμό της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Β΄ — φοβούμενος ότι ο Ναπολέων θα οικειοποιούνταν τον αυτοκρατορικό τίτλο ο ίδιος — παραιτείται από το αυτοκρατορικό στέμμα και διαλύει την Αυτοκρατορία. Χίλια και έξι χρόνια μετά τη στέψη του Καρλομάγνου, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν υπάρχει πια.