Από τη διακήρυξη του Χουάν Κάρλος Α΄ και τη Μεταπολίτευση, μέσα από το Σύνταγμα του 1978, την απόπειρα πραξικοπήματος 23-F και τα μακρά χρόνια του PSOE, την προσχώρηση στην Ευρώπη και τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, την εισαγωγή του ευρώ και τις βομβιστικές επιθέσεις των τρένων της Μαδρίτης, τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων και το κίνημα 15-M, την παραίτηση του Χουάν Κάρλος και την καταλανική κρίση του 2017, ως την εκταφή του Φράνκο και την Ισπανία των πενήντα χρόνων δημοκρατίας. Μετακινηθείτε στο μισό αιώνα κατά τον οποίο μια βουρβωνική μοναρχία και ένα αρχαίο κράτος ανέπλασαν τον εαυτό τους ως νέα ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Στις 22 Νοεμβρίου, δύο μέρες μετά τον θάνατο του Φράνκο, ο πρίγκιπας Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων ανακηρύσσεται βασιλιάς ενώπιον των Κορτές. Η αρχική του ομιλία — «Θέλω να είμαι βασιλιάς όλων των Ισπανών» — προαναγγέλλει ένα άνοιγμα που οι τελευταίοι υπερασπιστές του καθεστώτος δεν είχαν προβλέψει.
Από τη διακήρυξη του Χουάν Κάρλος Α΄ και τη Μεταπολίτευση, μέσα από το Σύνταγμα του 1978, την απόπειρα πραξικοπήματος 23-F και τα μακρά χρόνια του PSOE, την προσχώρηση στην Ευρώπη και τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης, την εισαγωγή του ευρώ και τις βομβιστικές επιθέσεις των τρένων της Μαδρίτης, τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων και το κίνημα 15-M, την παραίτηση του Χουάν Κάρλος και την καταλανική κρίση του 2017, ως την εκταφή του Φράνκο και την Ισπανία των πενήντα χρόνων δημοκρατίας. Μετακινηθείτε στο μισό αιώνα κατά τον οποίο μια βουρβωνική μοναρχία και ένα αρχαίο κράτος ανέπλασαν τον εαυτό τους ως νέα ευρωπαϊκή δημοκρατία.
Στις 22 Νοεμβρίου, δύο μέρες μετά τον θάνατο του Φράνκο, ο πρίγκιπας Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων ανακηρύσσεται βασιλιάς ενώπιον των Κορτές. Η αρχική του ομιλία — «Θέλω να είμαι βασιλιάς όλων των Ισπανών» — προαναγγέλλει ένα άνοιγμα που οι τελευταίοι υπερασπιστές του καθεστώτος δεν είχαν προβλέψει.
Στις 15 Ιουνίου, οι Ισπανοί ψηφίζουν στις πρώτες ελεύθερες γενικές εκλογές τους εδώ και σαράντα ένα χρόνια. Το κεντρώο UCD του Αδόλφο Σουάρες κερδίζει· το PSOE του Φελίπε Γκονθάλεθ έρχεται δεύτερο· οι πρόσφατα νομιμοποιημένοι κομμουνιστές του Σαντιάγο Καρίγιο τρίτοι. Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης ορίζεται.
Στις 6 Δεκεμβρίου, με δημοψήφισμα, το 87,8 τοις εκατό των ψηφισάντων Ισπανών εγκρίνει το νέο Σύνταγμα. Η Ισπανία γίνεται κοινοβουλευτική μοναρχία σε «κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου», με δεκαεπτά αυτόνομες κοινότητες να ακολουθούν — η βαθύτερη αποκέντρωση οποιασδήποτε μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας.
Στις 18.23 της 23ης Φεβρουαρίου, ο αντισυνταγματάρχης Αντόνιο Τεχέρο της Πολιτοφυλακής εφορμά στα Κορτές με διακόσιους άνδρες και κρατά υπό την απειλή των όπλων ολόκληρη την ισπανική πολιτική τάξη. Επί δεκαεπτά ώρες η μοίρα της ισπανικής δημοκρατίας κρέμεται στην κόψη. Ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος, σε τηλεοπτικό διάγγελμα στη μία τα ξημερώματα, διατάζει τον στρατό στους στρατώνες του.
Στις 28 Οκτωβρίου οι Σοσιαλιστές κερδίζουν 202 από τις 350 έδρες — τη μεγαλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην ισπανική ιστορία. Ο Φελίπε Γκονθάλεθ, σαράντα ετών, αναλαμβάνει στις 2 Δεκεμβρίου ως ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός μετά τον Νεγκρίν το 1939. Ο «cambio» — αλλαγή — που υποσχέθηκε θα κρατήσει δεκατέσσερα χρόνια.
Την 1η Ιανουαρίου, ύστερα από εννέα χρόνια διαπραγματεύσεων, η Ισπανία και η Πορτογαλία εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Τρεις μήνες αργότερα, η χώρα ψηφίζει οριακά να παραμείνει στο ΝΑΤΟ. Η Ισπανία — ατλαντική, ευρωπαϊκή, κοσμική, σύγχρονη — βρίσκει επιτέλους τη διεθνή θέση που είχε υποσχεθεί η Μεταπολίτευση.
Στις 25 Ιουλίου ο τοξότης Αντόνιο Ρεβόλο, στο αναπηρικό του αμαξίδιο, ανάβει την Ολυμπιακή φλόγα στο στάδιο του Μοντζουίκ με ένα φλεγόμενο βέλος. Στη Σεβίλλη, η Παγκόσμια Έκθεση για τα πεντακόσια χρόνια του Κολόμβου προσελκύει σαράντα δύο εκατομμύρια επισκέπτες. Ο σιδηρόδρομος υψηλής ταχύτητας AVE Μαδρίτη–Σεβίλλη εγκαινιάζεται τον Απρίλιο. Η Ισπανία αυτοσυστήνεται στον κόσμο.
Την 1η Ιανουαρίου τα νέα κέρματα και χαρτονομίσματα του ευρώ αντικαθιστούν την πεσέτα. Για πρώτη φορά από τότε που οι Καθολικοί Μονάρχες ενοποίησαν το νόμισμα τον 15ο αιώνα, η Ισπανία μοιράζεται κοινό νόμισμα με την υπόλοιπη ήπειρο.
Το πρωί της 11ης Μαρτίου, δέκα βόμβες εκρήγνυνται σε τέσσερα προαστιακά τρένα που φτάνουν στον σταθμό Ατότσα. Εκατόν ενενήντα τρεις άνθρωποι σκοτώνονται και πάνω από δύο χιλιάδες τραυματίζονται. Τρεις μέρες πριν τις γενικές εκλογές, η εμμονή της κυβέρνησης ότι υπεύθυνη είναι η ΕΤΑ — ενώ ο ρόλος της αλ-Κάιντα γίνεται σαφής — αναποδογυρίζει την ψηφοφορία.
Στις 30 Ιουνίου, η Ισπανία γίνεται η τρίτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποιεί τον γάμο ομοφύλων με πλήρη δικαιώματα υιοθεσίας. Δύο χρόνια αργότερα, ο Νόμος Ιστορικής Μνήμης, η πρώτη επίσημη αναγνώριση των θυμάτων του Φράνκο, ακολουθεί τον Οκτώβριο του 2007.
Στις 15 Μαΐου, μία εβδομάδα πριν τις δημοτικές εκλογές, δεκάδες χιλιάδες indignados — «οργισμένοι» — καταλαμβάνουν την Πουέρτα ντελ Σολ στη Μαδρίτη και τις κεντρικές πλατείες σαράντα ακόμη πόλεων. Η ανεργία είναι στο 21 τοις εκατό, η ανεργία των νέων στο 45· οι τράπεζες διασώζονται, οι οικογένειες εκδιώκονται από αυτές κατά χιλιάδες.
Στις 2 Ιουνίου, ο εβδομήντα έξι ετών βασιλιάς Χουάν Κάρλος ανακοινώνει την παραίτησή του ύστερα από τριάντα εννέα χρόνια στον θρόνο. Ο γιος του, ο σαράντα έξι ετών Φελίπε ΣΤ΄, ανακηρύσσεται βασιλιάς στις 19 Ιουνίου σε λιτή τελετή στα Κορτές, με τη βασίλισσα Λετίθια στο πλευρό του και τη μικρή πριγκίπισσα Λεονόρ — διάδοχο — δίπλα τους.
Στην 1η Οκτωβρίου, παρά την απαγόρευση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η καταλανική κυβέρνηση διεξάγει μονομερές δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία. Ισπανική αστυνομία επιτίθεται σε εκλογικά τμήματα σε όλη την Καταλωνία, αφήνοντας εννιακόσιους τραυματίες. Στις 27 Οκτωβρίου το καταλανικό κοινοβούλιο διακηρύσσει την ανεξαρτησία· την ίδια μέρα η Μαδρίτη αναστέλλει την καταλανική αυτονομία και διαλύει το κοινοβούλιο.
Στις 24 Οκτωβρίου, ύστερα από χρόνια νομικών μαχών με την οικογένεια Φράνκο, το σώμα του δικτάτορα εκτάφικε από τη βασιλική του Valle de los Caídos και ξαναθάφτηκε στον οικογενειακό τάφο του κοιμητηρίου του Ελ Πάρδο. Η βασιλική, χτισμένη με καταναγκαστική εργασία ρεπουμπλικανών για να δοξάσει το καθεστώς, παύει να είναι κρατικό προσκύνημα.
Μισό αιώνα μετά τον θάνατο του Φράνκο, η Ισπανία είναι η δέκατη πέμπτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, ιδρυτικό μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στη γη με ενενήντα τέσσερα εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο. Η πολιτική της ζωή είναι κατακερματισμένη, η εδαφική της διευθέτηση αμφισβητούμενη, η ιστορία της ακόμη ζωντανή — και το δημοκρατικό της Σύνταγμα, παρά τις αντιξοότητες που αντιμετώπισε η Μεταπολίτευση, ακέραιο.