Από τη νικητήρια παρέλαση του Φράνκο και τα Χρόνια της Πείνας, μέσα από τον Εντάγ και τη Γαλάζια Μεραρχία, την καταδίκη του ΟΗΕ και το Σύμφωνο της Μαδρίτης, την απώλεια του Μαρόκου, το Σχέδιο Σταθεροποίησης και το οικονομικό θαύμα της δεκαετίας του 1960, την άνοδο της ΕΤΑ και τη Δίκη του Μπούργος, τη δολοφονία του Καρέρο Μπλάνκο, ως τις τελευταίες εκτελέσεις του καθεστώτος, την Πράσινη Πορεία και τον θάνατο του Καουδίλιο τον Νοέμβριο του 1975. Μετακινηθείτε σε τριάντα έξι χρόνια κατά τα οποία ένας άνθρωπος κυβέρνησε, και μια αγροτική χώρα έγινε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Στην 1η Απριλίου ο Καουδίλιο κηρύσσει τον πόλεμο τελειωμένο. Στις 19 Μαΐου, διακόσιες χιλιάδες νικηφόρα στρατεύματα παρελαύνουν στην Καστελάνα της Μαδρίτης μπροστά στον Φράνκο, που στέκεται σε εξέδρα από δάφνη και βελανιδιά — η μεγάλη ιεροτελεστία της Εθνικιστικής Ισπανίας. Η δικτατορία έχει εγκατασταθεί· η μακρά καταστολή αρχίζει.
Από τη νικητήρια παρέλαση του Φράνκο και τα Χρόνια της Πείνας, μέσα από τον Εντάγ και τη Γαλάζια Μεραρχία, την καταδίκη του ΟΗΕ και το Σύμφωνο της Μαδρίτης, την απώλεια του Μαρόκου, το Σχέδιο Σταθεροποίησης και το οικονομικό θαύμα της δεκαετίας του 1960, την άνοδο της ΕΤΑ και τη Δίκη του Μπούργος, τη δολοφονία του Καρέρο Μπλάνκο, ως τις τελευταίες εκτελέσεις του καθεστώτος, την Πράσινη Πορεία και τον θάνατο του Καουδίλιο τον Νοέμβριο του 1975. Μετακινηθείτε σε τριάντα έξι χρόνια κατά τα οποία ένας άνθρωπος κυβέρνησε, και μια αγροτική χώρα έγινε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
Στην 1η Απριλίου ο Καουδίλιο κηρύσσει τον πόλεμο τελειωμένο. Στις 19 Μαΐου, διακόσιες χιλιάδες νικηφόρα στρατεύματα παρελαύνουν στην Καστελάνα της Μαδρίτης μπροστά στον Φράνκο, που στέκεται σε εξέδρα από δάφνη και βελανιδιά — η μεγάλη ιεροτελεστία της Εθνικιστικής Ισπανίας. Η δικτατορία έχει εγκατασταθεί· η μακρά καταστολή αρχίζει.
Στις 23 Οκτωβρίου, στον σιδηροδρομικό σταθμό του Εντάγ στα γαλλικά σύνορα, ο Φράνκο συναντά τον Χίτλερ για εννέα ώρες και αρνείται να δεσμεύσει την Ισπανία στον πόλεμο με όρους που το Βερολίνο θα μπορούσε να δεχτεί. Πίσω του, η αυτάρκεια και το δελτίο βυθίζουν τη χώρα στα Años del Hambre — τα Χρόνια της Πείνας.
Στις 12 Δεκεμβρίου η Γενική Συνέλευση αποφασίζει ότι το καθεστώς του Φράνκο είναι φασιστικό κατάλοιπο, συστήνει την απόσυρση των πρεσβευτών και αποκλείει την Ισπανία από τους εξειδικευμένους οργανισμούς των νέων Ηνωμένων Εθνών. Η Ισπανία στέκει μόνη στη δυτική Ευρώπη· μόνο η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, το Βατικανό και η Αργεντινή κρατούν αντιπροσώπους στη Μαδρίτη.
Στις 27 Αυγούστου, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ισπανία υπογράφουν το Σύμφωνο της Μαδρίτης, ανοίγοντας τέσσερις μεγάλες αμερικανικές βάσεις — Τορεχόν, Σαραγόσα, Μορόν, Ρότα — με αντάλλαγμα οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Την ίδια μέρα, ένα Κοντκορδάτο με το Βατικανό καθαγιάζει την εθνικοκαθολική τάξη στο εσωτερικό.
Στις 7 Απριλίου, με κοινή γαλλο-ισπανική συμφωνία με τον Μωάμεθ Ε΄, η Ισπανία αποκηρύσσει το προτεκτοράτο της βόρειας Μαρόκου — είκοσι οκτώ χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα και ένα εκατομμύριο υπηκόους. Οι αποικιακές κτήσεις που είχαν διαμορφώσει τη στρατιωτική κάστα του καθεστώτος αρχίζουν να διαλύονται.
Στις 21 Ιουλίου, ύστερα από προτροπή των οικονομολόγων του ΔΝΤ και των τεχνοκρατών του Opus Dei στην κυβέρνηση, η Ισπανία υποτιμά την πεσέτα και ανοίγεται στο ξένο εμπόριο και τις επενδύσεις. Στις 31 Ιουλίου, μια ομάδα νέων Βάσκων εθνικιστών στο Μπιλμπάο ανακοινώνει την ίδρυση της Euskadi Ta Askatasuna — ΕΤΑ, Χώρα των Βάσκων και Ελευθερία.
Στις 20 Απριλίου, ύστερα από στρατοδικείο κεκλεισμένων των θυρών και παρά την προσωπική διαμαρτυρία του πάπα Ιωάννη ΚΓ΄ και των κυβερνήσεων της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας, ο κομμουνιστής ηγέτης Χουλιάν Γκριμάου εκτελείται διά πυροβολισμού στην πλάτη στο Καραμπάντσελ για εγκλήματα που υποτίθεται ότι διέπραξε κατά τον Εμφύλιο.
Ο Νόμος του Τύπου του Μανουέλ Φράγκα της 18ης Μαρτίου καταργεί την προηγούμενη λογοκρισία υπέρ μεταδημοσιευτικών «συνεπειών», και ο ισπανικός Τύπος — Cuadernos para el Diálogo, Triunfo, το νέο Madrid — ανοίγει για πρώτη φορά από το 1939 ένα μέτρο δημόσιας συζήτησης. Ο τουρισμός φτάνει τα δεκαέξι εκατομμύρια επισκέπτες τον χρόνο· η αγροτική Ισπανία μεταναστεύει στις πόλεις και στη βόρεια Ευρώπη.
Στις 22 Ιουλίου, με Οργανικό Νόμο, τα Κορτές επικυρώνουν την υπόδειξη του Φράνκο για τον τριανταενός ετών πρίγκιπα Χουάν Κάρλος των Βουρβόνων — εγγονό του Αλφόνσου ΙΓ΄ — ως μελλοντικού βασιλιά. Ο Δον Χουάν, πατέρας του Χουάν Κάρλος, καταδικάζει την κίνηση από την εξορία του στο Εστορίλ· ο φαλαγγιστικός «μπούνκερ» δεν είναι ευχαριστημένος.
Τον Δεκέμβριο, δεκαέξι Βάσκοι μαχητές της ΕΤΑ — έξι από αυτούς αντιμετωπίζουν τη θανατική ποινή — δικάζονται μπροστά σε στρατοδικείο στο Μπούργος για τη δολοφονία του αστυνομικού επιθεωρητή Μελιτόν Μανθάνας. Διαμαρτυρίες σαρώνουν τη δυτική Ευρώπη· ο Φράνκο, ύστερα από δεκαπενθήμερο αναβρασμού, μετατρέπει τις θανατικές ποινές την παραμονή των Χριστουγέννων.
Στις 20 Δεκεμβρίου, εντολοδόχοι της ΕΤΑ στη Μαδρίτη πυροδοτούν ογδόντα κιλά εκρηκτικών σε σήραγγα κάτω από την οδό Κλάουντιο Κοέγιο και ανατινάζουν το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού, ναυάρχου Λουίς Καρέρο Μπλάνκο, πάνω από ένα πενταώροφο κτίριο. Ο Φράνκο χάνει τον πολιτικό του διάδοχο· το καθεστώς χάνει το κέντρο βάρους του.
Στις 27 Σεπτεμβρίου, πέντε αντι-φρανκικοί μαχητές — τρεις της FRAP και δύο της ΕΤΑ — εκτελούνται διά απαγχονισμού ή τυφεκίζονται στο Καραμπάντσελ, στο Μπούργος και στη Βαρκελώνη, παρά τις παγκόσμιες εκκλήσεις του πάπα Παύλου ΣΤ΄ και δεκαπέντε ευρωπαϊκών κυβερνήσεων. Στις αρχές Νοεμβρίου, τριακόσιες πενήντα χιλιάδες άοπλοι Μαροκινοί διασχίζουν τα σύνορα της Ισπανικής Σαχάρας — η Πράσινη Πορεία του Χασάν Β΄ — ενώ ο Φράνκο πεθαίνει.
Στις 4.40 τα ξημερώματα της 20ής Νοεμβρίου, ο Φρανθίσκο Φράνκο Μπααμόντε πεθαίνει στο νοσοκομειακό του κρεβάτι στο Ελ Πάρδο, μετά από πεντάβδομη πάλη με περιτονίτιδα και νόσο Πάρκινσον. Είναι ογδόντα δύο ετών· έχει κυβερνήσει την Ισπανία επί τριάντα έξι χρόνια.