Από τον Όρκο του Σφαιριστηρίου και την Άλωση της Βαστίλης, μέσα από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, την πτώση της μοναρχίας και την Τρομοκρατία, το Θερμιδώρ και το Διευθυντήριο, την άνοδο του Βοναπάρτη από το Βανδαιμέρ και την Ιταλική εκστρατεία έως τις 18 Μπρυμαίρ και την Αυτοκρατορία, τη στέψη και τους πολέμους της Μεγάλης Στρατιάς από το Αούστερλιτς ως τη Μόσχα, έως τις Εκατό Ημέρες και το Βατερλό. Μετακινηθείτε μήνα προς μήνα στα χρόνια που έπλασαν και διέλυσαν τη σύγχρονη Ευρώπη.
Αποκλεισμένοι από την αίθουσα συνεδριάσεών τους στις Βερσαλλίες στις 20 Ιουνίου, οι βουλευτές του Τρίτου Τάγματος — που πλέον αυτοαποκαλούνται Εθνοσυνέλευση — ορκίζονται στο εσωτερικό σφαιριστήριο να μη διαλυθούν μέχρι να δώσουν στη Γαλλία ένα σύνταγμα.
Από τον Όρκο του Σφαιριστηρίου και την Άλωση της Βαστίλης, μέσα από τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων, την πτώση της μοναρχίας και την Τρομοκρατία, το Θερμιδώρ και το Διευθυντήριο, την άνοδο του Βοναπάρτη από το Βανδαιμέρ και την Ιταλική εκστρατεία έως τις 18 Μπρυμαίρ και την Αυτοκρατορία, τη στέψη και τους πολέμους της Μεγάλης Στρατιάς από το Αούστερλιτς ως τη Μόσχα, έως τις Εκατό Ημέρες και το Βατερλό. Μετακινηθείτε μήνα προς μήνα στα χρόνια που έπλασαν και διέλυσαν τη σύγχρονη Ευρώπη.
Αποκλεισμένοι από την αίθουσα συνεδριάσεών τους στις Βερσαλλίες στις 20 Ιουνίου, οι βουλευτές του Τρίτου Τάγματος — που πλέον αυτοαποκαλούνται Εθνοσυνέλευση — ορκίζονται στο εσωτερικό σφαιριστήριο να μη διαλυθούν μέχρι να δώσουν στη Γαλλία ένα σύνταγμα.
Πιστεύοντας ότι ο βασιλιάς ετοιμάζει στρατιωτικό πραξικόπημα μετά την απόλυση του Νεκέρ, οι Παριζιάνοι ξεσηκώνονται. Αφού λεηλατούν μουσκέτα από τους Ανάπηρους, ένα πλήθος βαδίζει στη Βαστίλη για το απόθεμα πυρίτιδας. Ο διοικητής ντε Λωνέ καταβάλλεται και σκοτώνεται, το κεφάλι του παρελαύνει στην αιχμή ενός δόρατος.
Τη νύχτα της 4ης Αυγούστου, σε συγκινητική συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης, ευγενείς και κληρικοί παραιτούνται από τα φεουδαρχικά τους δικαιώματα, τη δεκάτη, τα δικαιώματα κυνηγιού, τα αγοραζόμενα αξιώματα και τα επαρχιακά τους προνόμια. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 26 Αυγούστου, η Συνέλευση υιοθετεί τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.
Στις 5 Οκτωβρίου, έξι χιλιάδες γυναίκες της αγοράς βαδίζουν δεκαοκτώ χιλιόμετρα ως τις Βερσαλλίες μέσα στη βροχή απαιτώντας ψωμί. Εισβάλλουν στο ανάκτορο, σκοτώνουν δύο φρουρούς και αναγκάζουν τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ να επιστρέψει μαζί τους στα Τυιλερί. Η Συνέλευση τους ακολουθεί. Βασιλιάς, βασίλισσα και κυβέρνηση είναι πλέον όμηροι στο Παρίσι.
Στην πρώτη επέτειο της Βαστίλης, τριακόσιες χιλιάδες Παριζιάνοι και ομοσπονδιακοί Εθνοφρουροί συγκεντρώνονται στο Champ de Mars· ο Ταλεϋράνδος, ο επίσκοπος της Ωτέν, λέει τη λειτουργία και ο βασιλιάς ορκίζεται στο σύνταγμα. Δύο ημέρες νωρίτερα, η Πολιτική Συνταγή του Κλήρου είχε υπαγάγει τη Γαλλική Εκκλησία στο κράτος.
Τη νύχτα της 20-21 Ιουνίου, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄, η βασίλισσα και τα βασιλικά τέκνα διαφεύγουν από το Παρίσι με βαριά berline προς τους πιστούς συνοριακούς στρατούς. Αναγνωρισμένος στο Σαιντ-Μενεούλντ από τον ταχυδρόμο Ντρουέ, συλλαμβάνεται στο Βαρέν και επιστρέφεται στο Παρίσι ντροπιασμένος. Η φιξιόν της συνταγματικής μοναρχίας τραυματίζεται θανάσιμα.
Σπρωγμένη από τους Γιρονδίνους και από τον ίδιο τον βασιλιά (που ελπίζει σε ξένη διάσωση), η Νομοθετική Συνέλευση ψηφίζει τον πόλεμο κατά του βασιλιά της Ουγγαρίας και της Βοημίας. Η Πρωσία προσχωρεί στην Αυστρία σε εβδομάδες. Το Μανιφέστο του Μπράουνσβαϊγκ του Ιουλίου απειλεί «παραδειγματική εκδίκηση» στο Παρίσι αν συμβεί οτιδήποτε στον βασιλιά. Πυροδοτεί την πόλη.
Εξεγερμένα τμήματα του Παρισιού και ομοσπονδιακοί Εθνοφρουροί από τη Μασσαλία — που τραγουδούν ένα πολεμικό άσμα του Ρουζέ ντε Λιλ, που τώρα λέγεται La Marseillaise — αλώνουν τα Τυιλερί. Η Ελβετική Φρουρά κατασφάζεται μέχρι τον τελευταίο. Ο βασιλιάς και η οικογένειά του διαφεύγουν στη Συνέλευση, που αναστέλλει τη μοναρχία και διατάζει την κράτησή τους στον Ναό.
Μεταξύ 2 και 6 Σεπτεμβρίου, Παριζιάνοι σαν-κιλότ σύρουν ύποπτους αντεπαναστάτες από τις φυλακές της πόλης και σφάζουν περίπου χίλιους διακόσιους. Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο γαλλικός στρατός υπό τους Ντυμουριέ και Κέλερμαν κρατά τους Πρώσους στο Βαλμύ σε ένα πυροβολισμικό. Στις 21, η νέα Εθνική Συνέλευση καταργεί τη μοναρχία και ανακηρύσσει τη Γαλλική Δημοκρατία.
Μετά από δίκη πέντε εβδομάδων και ονομαστική ψηφοφορία στην οποία οριακή πλειοψηφία της Συνέλευσης επέλεξε τον θάνατο χωρίς έφεση, ο βασιλιάς — που πλέον αποκαλείται Πολίτης Λουδοβίκος Καπέ — γκιλοτινίζεται σε αυτό που είναι σήμερα η Place de la Concorde στις 21 Ιανουαρίου. Είναι σαράντα ετών. Σε εβδομάδες κηρύσσεται πόλεμος στη Βρετανία και την Ολλανδική Δημοκρατία.
Η μαζική επιστράτευση προκαλεί καθολική και βασιλόφρονα εξέγερση στη Βαντέ και κατά μήκος του κάτω Λίγηρα υπό ευγενείς και αγρότες αρχηγούς — Λα Ροσζακελέν, Καθελινώ, Σαρέτ. Η Συνέλευση απαντά δημιουργώντας, στις 6 Απριλίου, την Επιτροπή Δημόσιας Σωτηρίας: εννέα, μετά δώδεκα, άνδρες με έκτακτη εξουσία πάνω στον πόλεμο και το κράτος.
Στις 2 Ιουνίου, περικυκλωμένη από ογδόντα χιλιάδες Εθνοφρουρούς υπό τον Ανριό, η Συνέλευση ψηφίζει τη σύλληψη είκοσι εννέα Γιρονδίνων βουλευτών. Το Όρος — Ροβεσπιέρρος, Σαιν-Ζιστ, Κουθόν, Μαρά, Δαντόν — κυβερνά. Στις επαρχίες ξεσπά μια «φεντεραλιστική» εξέγερση από τη Λυών ως την Τουλόν.
Στις 13 Ιουλίου μια νεαρή συμπαθούσα των Γιρονδίνων από την Καν, η Σαρλότ Κορντέ, γίνεται δεκτή στο διαμέρισμα του Μαρά με το πρόσχημα της καταγγελίας δραπέτων βουλευτών και μαχαιρώνει θανάσιμα τον δημοσιογράφο της L'Ami du peuple στο φαρμακευτικό του μπάνιο. Γκιλοτινίζεται τέσσερις ημέρες αργότερα. Ο πίνακας του Νταβίντ θα μετατρέψει τον δημαγωγό σε ρεπουμπλικανό άγιο.
Στις 17 Σεπτεμβρίου η Συνέλευση ψηφίζει τον Νόμο των Υπόπτων, που εξουσιοδοτεί τη σύλληψη οποιουδήποτε «με τη συμπεριφορά του, τις σχέσεις του, τις εκφράσεις του ή τα γραπτά του έχει δείξει ότι είναι οπαδός της τυραννίας». Η Βασιλεία της Τρομοκρατίας, επίσημα τεθείσα à l'ordre du jour στις 5 Σεπτεμβρίου, είναι νόμος.
Στις 16 Οκτωβρίου η χήρα Καπέ, συντετριμμένη από τη φυλακή του Ναού και την Conciergerie, ανεβαίνει στο ικρίωμα· ο Νταβίντ τη σκιτσάρει στην άμαξα. Δύο εβδομάδες αργότερα είκοσι ένας Γιρονδίνοι βουλευτές — Μπρισό, Βεργκνιό, Ζανσονέ — τραγουδούν τη Μασσαλιώτιδα στις άμαξες προς την εκτέλεσή τους. Η Δημοκρατία της Αρετής καταβροχθίζει τους ιδρυτές της.
Τον Μάρτιο ο Ροβεσπιέρρος καταστρέφει τους ριζοσπάστες Εμπερτίστες της Κομμούνας του Παρισιού· στις 5 Απριλίου στέλνει στη γκιλοτίνα τον πρώην σύμμαχό του Δαντόν, μαζί με τον Καμίλ Ντεμουλέν και τους Indulgents που είχαν ζητήσει το τέλος της Τρομοκρατίας. Με τους ξένους στρατούς απωθημένους, μόνο ο Ροβεσπιέρρος απομένει.
Στις 9 Θερμιδώρ Έτους Β΄ (27 Ιουλίου), περικυκλωμένοι εχθροί στη Συνέλευση τον φιμώνουν με φωνές. Ο Ροβεσπιέρρος, ο Σαιν-Ζιστ, ο Κουθόν και είκοσι από τους ακολούθους τους συλλαμβάνονται. Η Κομμούνα του Παρισιού αποτυγχάνει να τους σώσει. Την επομένη, με τη σιαγόνα του σπασμένη από σφαίρα πιστολιού, ο Ροβεσπιέρρος γκιλοτινίζεται με είκοσι ένα συντρόφους στην Place de la Révolution.
Στις 13 Βανδαιμέρ (5 Οκτωβρίου), μια βασιλόφρων εξέγερση των τμημάτων του Παρισιού διαλύεται στα σκαλιά του Saint-Roch από έναν νεαρό ταξίαρχο ονόματι Ναπολεόνε Μπουοναπάρτε, που πυροβολεί καρτέτσι στο πλήθος. Το Διευθυντήριο αναλαμβάνει λίγες εβδομάδες αργότερα· ο ταξίαρχος ανταμείβεται με τη διοίκηση του Στρατού του Εσωτερικού — και μια Κρεολή χήρα, Ζοζεφίνα ντε Μποαρναί.
Ο εικοσιεξάχρονος στρατηγός φτάνει στη Νίκαια και αναλαμβάνει έναν κουρελιασμένο, απλήρωτο στρατό τριάντα οκτώ χιλιάδων. Σε δεκατέσσερις μήνες διαχωρίζει Αυστριακούς και Πιεμοντέζους, κερδίζει δεκατέσσερις παρατεταγμένες μάχες — Μοντενότε, Λόντι, Καστιλιόνε, Αρκόλε, Ριβολί — και υπαγορεύει όρους στην Ιταλία αψηφώντας τη δική του κυβέρνηση.
Χωρίς να συμβουλευτεί το Διευθυντήριο, ο Βοναπάρτης υπογράφει τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο με την Αυστρία. Η Γαλλία κρατά τις Αυστριακές Κάτω Χώρες και την αριστερή όχθη του Ρήνου· η Βενετία διαγράφεται από τον χάρτη μετά από χίλια χρόνια ανεξαρτησίας και μοιράζεται με την Αυστρία. Ο Α΄ Συνασπισμός έχει σπάσει.
Αποβιβασμένος στην Αίγυπτο με τριάντα πέντε χιλιάδες άντρες και εκατόν εξήντα επτά λόγιους — για να χτυπήσει τη βρετανική Ινδία — ο Βοναπάρτης καταστρέφει το μαμελουκικό ιππικό του Μουράντ Μπέη μέσα στην οπτική εμβέλεια των πυραμίδων. «Στρατιώτες, σαράντα αιώνες σας ατενίζουν από αυτά τα μνημεία», λέγεται ότι είπε.
Τη νύχτα της 1-2 Αυγούστου, ο Νέλσον αιφνιδιάζει τον γαλλικό στόλο του ναυάρχου Μπρουέ αγκυροβολημένο στον κόλπο του Αμπουκίρ και καταστρέφει έντεκα από τα δεκατρία πλοία γραμμής του. Ο στρατός του Βοναπάρτη εγκλωβίζεται στην Αίγυπτο· σχηματίζεται ο Β΄ Συνασπισμός· η Μεσόγειος είναι βρετανική.
Διαφεύγοντας τον βρετανικό αποκλεισμό, ο Βοναπάρτης ενώνεται με τους συνωμότες Σιεγιές και Ταλεϋράνδο. Στις 18-19 Μπρυμαίρ (9-10 Νοεμβρίου), με τις ξιφολόγχες στο Σαιν-Κλου και τη δεξιότητα του αδελφού του Λουκιανού, προέδρου των Πεντακοσίων, διαλύει τα νομοθετικά συμβούλια και ανακηρύσσεται Πρώτος Ύπατος της νέας Υπατείας.
Έχοντας διασχίσει το πέρασμα του Μεγάλου Αγίου Βερνάρδου τον Μάιο, ο Πρώτος Ύπατος αντιμετωπίζει τους Αυστριακούς του στρατηγού Μέλας στο Μαρένγκο του Πιεμόντε. Η μάχη χάνεται όταν ο Ντεζέ φτάνει με ενισχύσεις και πεθαίνει στην έφοδο που την κερδίζει. Η Ιταλία είναι ξανά γαλλική.
Ένα Κονκορδάτο με τον πάπα Πίο Ζ΄ αναγνωρίζει τον Καθολικισμό ως «τη θρησκεία της μεγάλης πλειοψηφίας των Γάλλων». Το κράτος θα πληρώνει τον κλήρο, που με τη σειρά του πρέπει να ορκιστεί πίστη σε αυτό. Το σχίσμα με την αντιδραστική Εκκλησία της Επανάστασης κλείνει.
Η Συνθήκη της Αμιένης τερματίζει μια δεκαετία πολέμου και δίνει στην Ευρώπη την πρώτη γενική ειρήνη της από το 1792. Η Βρετανία επιστρέφει σχεδόν όλες τις κατακτήσεις της· η Γαλλία κρατά τα φυσικά σύνορα. Τον Αύγουστο ένα δημοψήφισμα κάνει τον Βοναπάρτη Ύπατο εφ' όρου ζωής. Η ανάσα θα κρατήσει δεκατέσσερις μήνες.
Στις 21 Μαρτίου, ο Code Civil θεσπίζεται: ένας ενιαίος, κοσμικός, γραπτός αστικός νόμος για όλους τους Γάλλους, η πιο διαρκής κληρονομιά της Επανάστασης. Την ίδια ημέρα η αστυνομία του Βοναπάρτη εκτελεί τον απαχθέντα Βουρβωνιστή πρίγκιπα δούκα ντ' Ενγκιάν στις τάφρους του Βενσέν — ένα έγκλημα, όπως παρατήρησε ο Ταλεϋράνδος, «χειρότερο από έγκλημα, ήταν λάθος».
Στις 2 Δεκεμβρίου, στον καθεδρικό της Notre-Dame de Paris ενώπιον του πάπα Πίου Ζ΄ (που έφεραν από τη Ρώμη για την περίσταση), ο Ναπολέων Βοναπάρτης θέτει το στέμμα της δάφνης στο ίδιο του το κεφάλι και μετά στέφει τη Ζοζεφίνα. Η Αυτοκρατορία ανακηρύσσεται. Ο εξάμετρος καμβάς του Νταβίντ θα κατέγραφε τη σκηνή για το Λούβρο.
Έξω από το Ακρωτήριο Τραφάλγκαρ στις 21 Οκτωβρίου, ο αντιναύαρχος Νέλσον με είκοσι επτά πλοία καταστρέφει τον συνδυασμένο γαλλο-ισπανικό στόλο του Βιλνέβ από τριάντα τρία. Η Γαλλία χάνει είκοσι δύο πλοία γραμμής· ο Νέλσον πεθαίνει στο κάστρο της Νίκης. Η εισβολή στην Αγγλία τελείωσε προτού αρχίσει.
Στις 2 Δεκεμβρίου, την επέτειο της στέψης του, ο Ναπολέων καταστρέφει τους κοινούς στρατούς των αυτοκρατόρων Φραγκίσκου Β΄ της Αυστρίας και Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας στην ομίχλη της Μοραβίας στο Αούστερλιτς. Η Συνθήκη του Πρέσμπουργκ διαλύει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέσα στη χρονιά· ο Ναπολέων είναι κύριος της κεντρικής Ευρώπης.
Στις 14 Οκτωβρίου, σε διπλές μάχες στην Ιένα και το Άουερστετ, ο Ναπολέων και ο Νταβού εκμηδενίζουν τον πρωσικό στρατό των κληρονόμων του Φρειδερίκου του Μεγάλου. Το Βερολίνο πέφτει. Από την πρωσική πρωτεύουσα στις 21 Νοεμβρίου, ο Ναπολέων θεσπίζει το Ηπειρωτικό Σύστημα κλείνοντας την Ευρώπη στο βρετανικό εμπόριο.
Μετά το Φρίντλαντ, οι δύο αυτοκράτορες συναντώνται σε σχεδία αγκυροβολημένη στον ποταμό Νέμαν στο Τιλσίτ στις 25 Ιουνίου και μοιράζονται την Ευρώπη. Η Ρωσία προσχωρεί στο Ηπειρωτικό Σύστημα· το Μέγα Δουκάτο της Βαρσοβίας δημιουργείται από την Πρωσία· ο Ναπολέων είναι στο απόγειο της δύναμής του.
Αφού δελεάζει τους Ισπανούς Βουρβώνους στη Μπαγιόν και τους αναγκάζει να παραιτηθούν υπέρ του αδελφού του Ιωσήφ, ο Ναπολέων αντιμετωπίζει την εξέγερση της 2ας Μαΐου στη Μαδρίτη — αθανατισμένη από τον Γκόγια — και εθνική εξέγερση σε όλη την Ισπανία. Ο Ιβηρικός Πόλεμος που αποκαλεί «έλκος» του θα διαρκέσει έξι χρόνια.
Στις 5-6 Ιουλίου, μετά από τακτική ήττα στο Άσπερν-Έσλινγκ, ο Ναπολέων νικά τον αρχιδούκα Κάρολο στην πιο πολυέξοδη μάχη της σταδιοδρομίας του στο Μαρχφελντ ανατολικά της Βιέννης. Η Συνθήκη του Σένμπρουν αφαιρεί από την Αυστρία τρεισήμισι εκατομμύρια υπηκόους· τον Απρίλιο του 1810 ο Ναπολέων παντρεύεται την κόρη του αυτοκράτορα Μαρία-Λουίζα.
Στις 24 Ιουνίου εξακόσιοι ογδόντα χιλιάδες στρατιώτες της Μεγάλης Στρατιάς — οι μισοί από αυτούς Γερμανοί, Πολωνοί, Ιταλοί, Ολλανδοί και άλλοι υπό είκοσι γλώσσες διοίκησης — διασχίζουν τον Νέμαν στη Ρωσία. Είναι ο μεγαλύτερος στρατός που έχει συγκεντρώσει ποτέ η Ευρώπη. Πίσω τους βρίσκεται μια αυτοκρατορία υποτελών βασιλέων· μπροστά, ένα ρωσικό καλοκαίρι.
Στις 7 Σεπτεμβρίου, στο Μποροντινό εβδομήντα μίλια δυτικά της Μόσχας, ο Ναπολέων κερδίζει την πιο αιματηρή μάχη του: εβδομήντα χιλιάδες απώλειες σε μία ημέρα. Μια εβδομάδα αργότερα μπαίνει στη Μόσχα, εγκαταλελειμμένη και στις φλόγες. Περιμένει πέντε εβδομάδες να ζητήσει ο Αλέξανδρος ειρήνη. Κανείς απεσταλμένος δεν έρχεται.
Αρχίζοντας την υποχώρηση στις 18 Οκτωβρίου, η Μεγάλη Στρατιά παρενοχλείται από Κοζάκους, λιμοκτονεί και παγώνει. Η διάβαση του Μπερεζίνα στα τέλη Νοεμβρίου γίνεται συνώνυμη της καταστροφής· ο στρατάρχης Νέι είναι ο τελευταίος πάνω στις γέφυρες. Από τις εξακόσιες χιλιάδες που πέρασαν τον Νέμαν, ίσως τριάντα χιλιάδες τον ξαναπερνούν.
Από τις 16 ως τις 19 Οκτωβρίου στη Λειψία, οι ενωμένοι στρατοί Ρωσίας, Πρωσίας, Αυστρίας και Σουηδίας — μισό εκατομμύριο άντρες συνολικά — νικούν τους διακόσιες χιλιάδες που μπορεί ακόμη να παρατάξει ο Ναπολέων. Υποχωρεί στον Ρήνο, εγκαταλείποντας τη Γερμανία. Η Ολλανδία και τα δορυφορικά βασίλεια καταρρέουν σε μήνες.
Συμμαχικοί στρατοί μπαίνουν στο Παρίσι στις 31 Μαρτίου. Στις 6 Απριλίου, εγκαταλελειμμένος από τους στρατάρχες του, ο Ναπολέων παραιτείται στο Φοντενεμπλώ και του δίνεται κυριαρχία πάνω στο μικροσκοπικό νησί της Έλβα. Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ — εξόριστος για χρόνια στην Αγγλία — επιστρέφει στο Παρίσι σε άμαξα του αντιβασιλέα· η σημαία των Βουρβώνων κυματίζει ξανά πάνω από τα Τυιλερί.
Στις 1 Μαρτίου, με χίλιους εκατό φρουρούς, ο Ναπολέων αποβιβάζεται από την Έλβα στις μεσογειακές ακτές. Ο στρατός που στάλθηκε να τον συλλάβει στη Γκρενόμπλ ενώνεται μαζί του — «le voilà!» — και σε είκοσι ημέρες είναι στα Τυιλερί· ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ έχει διαφύγει στη Γάνδη. Οι Εκατό Ημέρες έχουν αρχίσει.
Στις 18 Ιουνίου, σε ένα τετραγωνικό μίλι βελγικής σίκαλης νότια των Βρυξελλών, ο αγγλοσυμμαχικός στρατός του Ουέλινγκτον αντέχει από το πρωί ως το βράδυ κατά της Armée du Nord του Ναπολέοντος. Η άφιξη των Πρώσων του Μπλύχερ στη δεξιά πλευρά ολοκληρώνει την κατατρόπωση. Ο Ναπολέων διαφεύγει από το πεδίο· η Αυτοκρατορία πεθαίνει στην πλαγιά της Belle Alliance.